گذشت لحظه های با تو بودن

و در پاییز عشقمان نامی از دوست داشتن باقی نماند

چقدر زود گذر بود قصه من و تو

و در آنروز که دست بی رحم تقدیر

درو کرد گندمزار دلهایمان را

و تهی شد همه جا از عطر گل عشق

و در کوچ پرنده های غمگین

در آن کویر آرزو

شاعری دل شکسته و تنها می نوشت

شعری به یاد با هم بودن ها

شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها

قطره اشکی به یاد با هم بودن ها

یکی داشت و یکی نداشت

اونی که داشت تو بودی و اونی که تورو نداشت مـن

یکی خواست و یکی نخواست

اونی که خواست تو بودی و اونیکه بی تو بودن رو نخواست مـن

یکی اورد و یکی میاورد

اونی که اوردو تو بودی و اونی که به جز تو به هیچکی ایمان نیاورد من

یکی موند و یکی نموند

اونی که موند تو بودی و اونی که بدون تو نمی تونست بمونه من

یکی رفت و یکی نرفت

اونی که رفت تو بودی و اونی که به خاطر تو توقلب هیچکی نرفت من

هوا سرده . خیلی سرد .

ولی دوباره گرم میشه

ای کاش دل آدماهم وقتی که سرد می شد بازم گرم می شد

ما آدما گاها اشتباهاتی می کنیم که دیگه راهی برای درست کردنشون نیست

آخه چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دل شکستن اصلا کاره درستی نیست

شاید عمدی . شاید غیر عمدی. به هرحال می شکنی

اون وقته که افسوس می خوری .

دوستانه من شما چه راه حلی   پیشنهاد می کنید ؟

چی کار می شه کرد که دل شکسترو دوباره ساخت ؟؟

کمکم کنید.

هم من عذاب میکشم هم ............

..............

قصه جدایی ما آدما ........... قصه دوری ما از خود ماست

منتظرم ................

چه کسی

چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید
آن زمان که خبر مرگ مرا میشنوی
روی خندان تو را کاشکی میدیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن دستت
که مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد
میتوانی تو به من زندگانی بخشی
یا بگیری از من آنچه را میبخشی

یک نفر هست....

مهربانم، ای خوب!

یاد قلبت باشد،یک نفر هست که این جا

بین آدم هایی، که همه سرد و غریبند با تو

تک وتنها، به تو می اندیشد

وکمی،

دلش از دوری تو دلگیر است...

مهربانم، ای خوب!

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که چشمش،

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است،

زیر این سقف بلند، هر کجایی هستی، به سلامت باشی

و دلت همواره، محو شادی و تبسم باشد...

مهربانم، ای خوب! یاد قلبت باشد،

یک نفر هست که دنیایش را،

همه هستی و رویایش را، به شکوفایی احساس تو،

پیوند زده

و دلش می خواهد، لحظه ها را با تو، به خدا بسپارد...

مهربانم، ای خوب!

یک نفر هست که با تو

تک و تنها، با تو

پر اندیشه و شعر است و شعور!

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم! این بار، یاد قلبت باشد،

یک نفر هست که با تو، به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت، هر صبح، گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی

به نام خدا

به وبلاگ شبدر ۳۰۰۰ خوش آمديد . امدواريم مطالب و لطيفه و .... مورد توجه شما قرار بگيره .اين وبلاگ قصد توهين به هيچ شخصيتي را ندارد .اگر مطلب يا جك زيباي داريد براي ما بفرستيد تا با اسم خودتون توي وبلاگ بزاريم در ضمن عكس هاي زيباتونم براي ما ايميل كنيد تا توي اين وبلاگ با اسم خودتو بزاريم این وبلاگ شامل بخش های مختلفی از جمله داستان و جک و... می باشد در صفحه نخست گزیده ای از مطالب موجود می باشد لطفاْ به قسمت مورد نظر خود بروید و مطالب کامل را از آنجا بخوانید.

لطفاً با نظر هاي خود ما را راهنمايي كنيد

کوچه بارانی و سرد 

  خانه خالی مانده از عشق و محبت

                      دیر گاهیست

ترس و تشویش چنگ بر شب زند

کاش نبارد بیش از این باران

کاش ظلمت در پی صید شکار دیگری بار سفر می بست

یا خواب با دیدگان خسته ام هم نوا می گشت

                                   تو همچون بلوری از حقیقت   

در اینه ی نگاهم بسته ای نقش!

حرفی به من بزن!

چیزی به من بگو!

بگو از اتشی بگو که با نگاهی

انچنان سرد و بیگانه در من بیافروختی

و خاکستر خویشم کردی!

نقاب از چهره بیافکن و خود حقیقتی ات شو!

مگذار کسی که می باید روزگاری

عشق را رد صمیمیت یک نگاه به تو می بخشد

بیش از این در تحمل شکنجه ی بیگانگی عذاب کشد

برگرد ای پرنده رنجیده

بازگرد!

بازاکه خلوت دل من اشیان توست

در راه گذرـ

در خانه

در اتاق

هر سو نشان توست

.   من تنها.              .    من غمگین.

..من افسرده دل تنگ .  

                                 . یه عالم غم تو چشامه .    . مثل یک گلدونه بی سنگ .      

                                           . یاد لحظه ای حضورت .    

   .  دل بی نیاز دورت .   

                                           .  منو تا اینجا کشونده.     

    . تو چشم دریا نشونده .    

       .  غروبا دلم میگیره .     

                                  . گاهیم گیریم میگیره .     . وقتی که یادت می افتم .   

                 .    کوله باره غم می میره.      

.تنها مونسه دل من .   

                               .  گریه و رازو نیازت.     

  .گر چه میدونم دل تو از نگاهم بی نیازه.   

می خواهم با تو یکه تاز اسمان باشیم

می خواهم در هفت اسمان چشمان تو

که از شرم بر زمین دوخته اند 

                          بر بال عشق بنشینم و بی مهابا پرواز کنم

                 قصه ی ما شاید

                                                   تکرار عشق دیگری

                     از مجنون است به لیلی اما نه!

من او را عاشق نمیدانم

                          ولی داستان این عشق را    

              سزاوارتر از سرگذشت انها برای ماندن و جاودانگی

 تقدیم به عشق عزیزم که واسه همیشه من رو تنها گذاشت و رفت.

چه کسی می داند صبح فردا به کدامین اواز

     جاده بی خم این ذهن پریشان

                                به افق خواهد رفت

       به کجا خواهم رفت

                              به کجا خواهم خواند

              شعر من تا چه زمان خواهد ماند

        به کجا خواهم خواند!

برات می  نویسم "دوستت دارم"
آخه میدونی...
آدما خیلی زود حرفها شونو از یاد میبرن...
ولی یه نوشته ، به این سادگیها پاک شدنی
نیست.
گرچه پاره کردن یک کاغذ از شکستن یک قلب هم
ساده تره...!

اما یه روز از خودم پرسیدم من گلی رو چقدر

دوست دارم؟
گفتم...؟
یکی...!
میدونی چرا ؟چون قوی ترین و بزرگترین عددیه که
میشناسم.
دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا
همیشه یکین.

ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا...
یکیه...
مادر یکیه...
پدر یکیه...
تو هم یکی هستی...
وسعت عشق من به تو هم یکیه.
پس اینو بدون از الان و تا همیشه یکی

 

برای زیستن دو قلب لازم است

قلبی که دوست بدارد قلبی که دوست داشته شود

هوا ترست به رنگ هوای چشمانت

                                            دوباره فال گرفتم برای چشمانت

            اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا

                                                                    قبول کن بریزم به پای چشمانت

                           بگو چه وقت دلم را زیاد خواهی برد

                                     اگر چه خوانده اماز جای جای چشمانت  

           دلم مسافر تنهای شهر شب بوهاست

                                                               که مانده در عطش کوچه های چشمانت

                                           تمام آینه ها نذر یاس لبخندت

                                         جنون آبی دریا فدای چشمانت

      چه می شود تو صدایم کنی به لحجه موج

                                                              به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

                        تو هیچ وقت  پس از صبر من نمی آیی

                                  در انتظار، چه خالیست جای چشمانت

          به انتهای جنونم رسیده ام اکنون

                                                                  به انتهای خود و ابتدای چشمانت

                                  من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز

                                    تو و نیامدن و عشوه های چشمانت

          خدا کند که بدانی چقدر محتاج ست

                                                              نگاه خسته من به دعای چشمان         

به نام خدایی که در همین نزدیکی هاست

از من پرسید:من رو بیشتر دوست داری یا زندگی رو؟

گفتم زندگی رو

اون رفت و هیچ وقت نفهمید که تمام زندگی ما اون بود!

اگه رفتی و دیگه بر نگشتی بهت قول نمیدم که منتظرت بمونم ،

 اما ازت می خوام وقتی برگشتی یه شاخه گل روی قبرم بزاری.

عمر آدمی فقط یه نفس است ، آن یه نفس هم برای یک هم نفس است.

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست زندگی امتحان ریشه هاست

تو بیگانه آمدی ولی آشنا در خاطرم خواهی ماند

لبخند زدی و اسمان ابی شد

شب های قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولد زیبایت

تا اخر عمر غرق بی تابی شد  

مادرم را هیچ وقت ندیدم مادرم هیچ گاه فرصت بوسیدنم را هدیه نکرد

مادرم هیچ گاه دستهایش را بر سرم سنجاق نکرد مادرم هیچ گاه با نگاهش تا صبح روی

&nbs